reformacja

prąd umysłowy renesansu, powstały na skutek kryzysów w Kościele katolickim (od XIV wieku) oraz przywilejów, wpływów i materialnych bogactw kościoła, które były wyraźnie sprzeczne z naukami głoszonymi z ambony. Za początek reformacji przyjmuje się wystąpienie Marcina Lutra, który w 1517 r. ogłosił w Wittenberdze swoje tezy o odpustach i, spisane na papierze, przybił do drzwi miejscowej katedry. Tezy Lutra potępiały m.in. kupowanie odpustów zamiast czynienia dobrych uczynków. Kościół oburzył się na wnioski Lutra, zgodnie z którymi żadna władza na ziemi, nawet kościelna, nie może udzielić odpustu i rozgrzeszyć człowieka, czyli uwolnić go od mąk piekielnych. Zwolennicy reformacji postrzegali człowieka inaczej niż humaniści. Z ich perspektywy człowiek to istota o całkowicie skażonej naturze, wystawiana na próby pokus i grzechów. Na ziemi nikt nie jest w stanie zapewnić sobie życia wiecznego w raju, tylko Bóg może o tym decydować. Człowiek żyje więc w ciągłej niepewności, której pozbyć się może dopiero po śmierci. Tezy Lutra rozpoczęły okres ostrych walk i sporów religijnych, które ostatecznie podzieliły wspólnotę religijną Europy. Powstał Kościół protestancki, który dzielił się na mniejsze odłamy (anglikanizm, luteranizm, kalwinizm).

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *