impresjonizm

z fr. impresja – wrażenie. Kierunek ten rozwinął się przede wszystkim w malarstwie francuskim (E. Manet, C. Monet, A. Renoir), z twórców polskich należy wymienić L. Wyczółkowskiego „Kopanie buraków”, J. Pankiewicza „Targ na kwiaty” i braci A. i M. Gierymskich („Piaskarze”, „Trumna chłopska”). Istotą tego kierunku było subiektywne utrwalenie wrażeń osoby patrzącej. Było to przede wszystkim malarstwo plenerowe, oddające grę refleksów światła, z rozmytymi konturami, szkicowe, z asymetryczną kompozycją. W literaturze rozwinął się głównie w poezji (P. Verlaine, K. Przerwa-Tetmajer). Tu także chodziło o opisanie ulotnego wrażenia, nastroju chwili, wywoływanie doznań przez swobodne skojarzenia. W powieści (G.H. Huysmans, S. Witkiewicz, S. Żeromski, W. Reymont) i dramacie (M. Maeterlinck, L. Rydel) nie był to kierunek samodzielny. Cechy prozy impresjonistycznej to rozluźnienie kompozycji, fragmentaryczność, eksponowanie nastrojowości.

Dodaj komentarz

Twój adres email nie zostanie opublikowany. Pola, których wypełnienie jest wymagane, są oznaczone symbolem *